Allereerst wil ik beginnen met iedereen te bedanken voor alle superlieve berichtjes die ik ontvang. Zoveel berichtjes van bemoediging of medeleven, of soms gewoon een grap en een grol. Ik waardeer het enorm! Ik begon de week met "SP". Ook wel "Special Project", of gewoon zoals het in het Nederlands is: "klusjesdag". Op dat soort dagen word je gewoon ingepland als "volle werkdag" en mag je doen wat de teamleider zegt dat er moet gebeuren. Zo maakte ik op maandag met ons clubje een complete afdeling schoon en klaar voor de patiënten (die pas over 3 weken komen, maar hé. Het kan maar vast klaar zijn, nietwaar!). Op woensdag deed ik wat werk voor mijn collega's van de pre-operatieve zorg, die overliepen van de hoeveelheid werk die moest gebeuren. Deze week is me echt wel duidelijk geworden hoeveel mensen hier soms ook maar gewoon "wat doen". Soms best spannend, maar het is ook best logisch. De roulatie van mensen gaat hier zo ongekend snel. Je hebt niet alleen maar gekken zoals ik die hier 10 maanden zijn. Er zijn ook heel veel mensen die eventjes 2 weken of 4 weken knallen en dan weer weggaan... Het is niet altijd helpend, maar daarom gebeuren soms dingen ook maar zoals ze gebeuren (zoals dubbele documentatiemomenten, etc.). Naast SP was ik tussendoor dus veel vrij. En dat was met vlagen goed te besteden. Er moesten nog wat administratieve zaken geregeld worden en al vrij snel moest mijn cabin-mate in isolatie, dus probeerde ik zoveel mogelijk weg te zijn van mijn kamer. Influenza (griep) is hier namelijk groot uitgebroken tussen een hele hoop vrijwilligers en dat zorgt ervoor dat we continu met mondkapjes op lopen en er dus mensen in isolatie moeten. Het brengt me weer helemaal terug naar de COVID-tijd en eerlijk gezegd maakte me dat absoluut niet vrolijk deze week! Maar goed, we doen het met z'n allen en dat zorgt ervoor dat het ook wel weer banden schept. We leven natuurlijk 24/7 met elkaar op de lip, dus zodra één iemand besmet is, gaat het zo ongekend snel door naar de volgende... Van de meest ervaren mensen hoor ik dat dit meestal 1 of 2 keer per fieldservice gebeurt, dus laten we hopen dat het hierbij blijft haha. Vrijdag had ik mijn eerste dienst op de orthopedie. De kinderafdeling. De afdeling waar ik gehoopt had absoluut niet terecht te komen. De mensen die mij goed kennen, weten dat een kinderafdeling in combinatie met mij een grote ellende is, en eerlijk is eerlijk, dat was het voor mijn gevoel ook echt. Ik heb er geen moment van genoten en dat maakte hier zijn echt eventjes heel erg zwaar. Werken met kinderen is iets wat ik absoluut niet ambieer. Sterker nog, het heeft nooit een moment in mijn hoofd gespeeld dat het een optie was als verpleegkundige. Begrijp me niet verkeerd, ik vind kinderen fantastisch. Ik vind ze aandoenlijk en wil ze heel graag helpen. Maar kinderen in een ziekenhuis is een heel ander punt. Ik moet wat met die kinderen, ze hebben pijn, zijn misselijk, hebben medicatie nodig. Ik ben de boeman in hun ogen, want ik doe ze pijn. En dat is iets waar ik gewoon echt niet mee om kan gaan. Daarnaast zijn Afrikaanse kinderen natuurlijk nog een compleet ander verhaal dan hoe het er in Nederland aan toe gaat. Maar goed. Vrijdag was dus mijn eerste dienst. Op de orthopedieafdeling liggen kinderen die geopereerd zijn aan hun O-benen of X-benen. Dat kan aan één been zijn, maar dat kan ook aan beide benen zijn. Het zijn O-benen of X-benen in een gradatie die wij in Nederland nooit tegen zullen komen. Hierdoor is de impact van het hebben van deze aandoening ook zo groot. Kinderen worden gepest en verstoten uit hun samenleving, ze kunnen niet meer naar school en zijn soms echt een "last" voor hun familie. Op deze operatie zit een leeftijdsgrens van 12 jaar, wat betekent dat er ook een hoop kinderen worden afgewezen. Soms komt een kind toch door de selectie heen. Zo had ik een 11-jarige jongen in bed liggen waarvan ik in één oogopslag dacht: "Jij bent alles behalve 11, vriend." 3 dagen na de operatie kwamen we erachter dat hij inderdaad bijna 16 wordt. Van alle opzichten een trieste situatie. Hij en zijn familie hadden deze operatie nodig om te hopen op een beter leven, maar beseffen zich hierbij niet goed waarom wij precies ervoor kiezen om die 12 jaar als leeftijdsgrens te doen. Het laat zien hoe ongelooflijk hopeloos mensen soms kunnen zijn. Zo diep gaat het verlangen om "normaal" te zijn en goed te kunnen functioneren. Enfin. Ik liep mee met een ervaren kinderverpleegkundige vanuit Amerika. Ze is geduldig en heeft enorm veel uitgelegd, wat echt wel helpend was! Ik was gesloopt na die dag. Meine Güte, wat een ellende. Zaterdag mocht ik het alleen doen. En eerlijk gezegd ging het na een slechte opstart best goed. Totdat een van de kindjes voor wie ik zorgde begon te schreeuwen en ruim een uur aanhield. Wat ik ook probeerde, niks hielp. Het was een chaos. Elke dagdienst sluit je af met een uur "veranda-time". Het moment om voor de avonddienst rustig op te starten, en de dagdienst neemt alle patiënten, caregivers en daycrew mee naar het deck om eventjes frisse lucht te snuiven. Ontspannen zou je denken. Niks is minder waar. Keihard werken is dit uur. Alle kinderen zitten in rolstoelen met hun gegipste beentjes en moeten dus keihard vermaakt worden. Kinderen die niet vermaakt worden en geen kant op kunnen, gaan namelijk gillen. Nou ja, meer uitleg hoef ik jullie niet te geven! Gesloopt was ik het weekend. Toen hoorde ik ook nog dat mijn cabin-mate ging verhuizen en dat ik haar plekje bij het raam mocht innemen en stond er een verhuizing op de planning. Nu denk je misschien: "Hoeveel spullen heb je? Zo erg kan dit niet zijn, toch?" Nouuuu. Ik heb bij het inpakken sommige lades gewoon volgestouwd met spullen en gedacht: 'Zorg voor later.' Later kwam sneller dan gedacht. Alle foto's van de muur af, alle spullen over, maar dan heb ik nu wel echt een prachtig plekje! Zoals ik al zei, was dit een week met hoge bergen, maar helaas ook diepe dalen. Zondag was het diepste dal. Ik heb denk ik 75% van de dag gehuild. Man, wat voelde ik me na deze week ongekend nutteloos. Ik snapte niet wat ik hier deed, waarom ik ervoor gekozen heb om hier te zijn en hoe ik zo gigantisch stom kon zijn om Natan achter te laten. Het was een opstapeling van teleurstellend nieuws, een kakwerkweek waarin ik mij nutteloos voelde, slaaptekort en het echte besef van wat ik nou precies aan het doen ben, wat inkickte... Het missen van Natan, familie en vrienden. Het deed gewoon echt even ongekend veel pijn. Het leven hier aan boord gaat lang niet altijd over rozen. Je leeft 24/7 met elkaar op de lip en geloof mij, er zijn een hele hoop mensen hier. Met sommige mensen kan je goed, maar je kan simpelweg niet met iedereen en dat maakt het best lastig. Als je bedenkt: "Oh, nu doe ik een dinertje met een Nederlander zodat we gewoon eventjes Nederlands kunnen praten" (want soms is dat echt heel fijn), maar zit je in de grote eetzaal, gegarandeerd dat er iemand bij komt en je hele plan in het water valt. Een spelletjesavond met een select groepje? Ga in de kelder zitten, want voor je het weet staat er 30 man om je heen. En dat geeft niet, maar soms is de sociale batterij daar niet helemaal voor gemaakt. En dat is denk ik waar het zondag misging. De sociale batterij was leeg. Ik had geen behoefte aan andere mensen, dus ik isoleerde mezelf in mijn cabin. En dat is dus blijkbaar niet zo slim. Want hoe moeilijk het ook is, soms moet je dan juist eventjes contact maken. Weet ik nu, wist ik toen niet... Om 19.00 uur was er kerk, dus ik besloot daar eventjes heen te gaan en ik hoopte dat ik alleen in een hoekje kon zitten zodat ik zo min mogelijk interactie met andere mensen zou hebben. Jullie raden het al, niks was minder waar. Al gauw zat ik ingebouwd tussen een hoop mensen en was er geen ontkomen meer aan. Nog ff een potje gejankt en toen eigenlijk wel weer in de gaten gekregen waarom ik hier ook alweer ben! Niet alleen voor mezelf, of voor mijn eigen ervaring. Maar ik ben hier omdat God mij gestuurd heeft naar deze plek. En ook al had ik de afgelopen week echt absoluut geen idee wat ik hier deed (en stiekem vandaag ook nog steeds niet), moet ik in gedachten houden dat als God mij hier brengt, Hij ook hierin zal voorzien... Ik moet leren geduld te hebben en leren af te wachten. Dat zijn eigenschappen die ik maar weinig beheers en het zou best weleens kunnen dat God mij iets probeert te vertellen hierover ;). Elke zondagavond hebben we na de kerk Dutchy-night. Oftewel: alle Nederlanders bij elkaar en een heerlijke oud-Hollandse-kringverjaardagsituatie. Drinken neem je zelf mee, maar in eten wordt voorzien. Het was mijn eerste keer, en ik viel letterlijk met mijn neus in... de kroketten! De vriezer ligt vol, maar ze gaan bijna over de datum, dus we moeten dooreten, anders hebben we een probleem met de inspectie! Mij hoor je niet klagen! Het was een leuke plek om elkaar te ontmoeten en na een goed gesprek met een medeverpleegkundige kon ik er wel weer tegenaan. Bemoedigd een nieuwe week in. De bergen en dalen omarmen en toch proberen uit die comfortzone te komen. Mooie doelen voor deze week! Ik heb van verschillende mensen de vraag gekregen of ik post kan ontvangen, dus bij deze! Ja! Ik kan post ontvangen. Het duurt alleen wel echt knetterlang voor het hier is. Dus mocht je ambitie hebben om een kerstkaart te sturen, gooi 'm vast door de bus, hopelijk heb ik 'm dan rond die tijd ;). Via onderstaand adres kan je eventueel post naar mij versturen! M/V Global Mercy Lizelotte Lentink, Ward Nurse PER LUCHTPOST P/a Mercy Ships Nederland Ridderkerkstraat 20 3076 JW Rotterdam (Voor meer informatie over post voor bemanning kunnen jullie kijken op: https://www.mercyships.nl/contact/post-voor-de-bemanning/) Tot slot het volgende. Ik vind dit altijd het lastigste om te vragen, maar ik besef me dat ik er niet omheen kom. Ik zet mij gedurende deze tien maanden volledig vrijwillig in. Ik besef dat ik ontzettend veel ga meemaken en dat ik dit niet alleen kan. Daarom wil ik jullie graag vragen om voor mij te bidden. Ik geloof dat God mij door gebed de kracht kan geven om Zijn liefde door te geven aan iedereen die ik tegenkom. Naast gebed kan ik ook financiële steun gebruiken. Doordat ik mijn baan in Nederland heb opgezegd, betekent dit dat ik gedurende mijn tijd aan boord geen inkomsten heb. Wil jij een steentje bijdragen om dit mogelijk te maken? Dan zou ik dat enorm waarderen! Ik gebruik dit geld voor de lopende verzekeringen in Nederland, maar ook voor af en toe een leuk uitje of een reep chocola als ik gewoon weer even keihard aan het janken ben. Mocht er na tien maanden geld overblijven, dan doneer ik dit aan Mercy Ships, zodat zij nog meer zorg kunnen bieden. Mocht je een gift willen overmaken, dan kan dat naar: NL75 ABNA 0411 4677 78 t.n.v. Stichting Mercy Ships Nederland o.v.v. 7709 + Lizelotte Lentink Het laatste wat ik wil, is dat u/jij zich verplicht voelt om dit te doen, maar dat is verre van mijn bedoeling! Mocht je tot hier zijn gekomen met lezen, echt ontzettend bedankt. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, maar ik waardeer het enorm! Tot de volgende! (Wist je dat Mercy Ships een ANBI-status heeft? Daardoor zijn giften fiscaal aftrekbaar.)